کفر
درگردش چرخ وفلک گویی خدا هم مانده است
استغفروا استغفروا استغفار
این نه که از کفر من است
جمله ز ایمان من است:
در شهر بی جام وشراب
ساقی بی ساغر مانده است
آن دور دست پایین شهر
کودک بی نام ونشان
گویی بی مادر مانده است
درپای جوی آب پاک
نهال عاشق جوان
مانند اصغر مانده است
مادر پیر ومهربان
در حسرت جوان خود
افسوس که ابتر مانده است
آن پدر نیکو سرشت
در زیر بار زندگی
آري که تنها مانده است
آن حاجی نزول خوار
فاسد بد کار پلید
حتما که بهتر مانده است
آن خواهر نازک بدن
تازه رس گل پیراهن
کنار گرگ بد نهان
شبان کجاست؟
بسان گوسفند مانده است
زمین به روی شاخ گاو
ترسان ولرزان وغریب
چون گوی میدان مانده است
چشم خدا از شدت ظلم وفساد
وزحیرت جور وستم
وامانده است وامانده است!
|
+| نوشته شده توسط
منوچهر ترابی پاريزي در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388
|
