RSS  

شیشه عرق نسترنی (غراوه) که یادگار مادر بزرگ است وهمیشه در گوشه طاقچه منزلمان خودنمایی میکند بیشتر مینماید

هرچه کلمات وجملات را کنار هم گذاشتم نتوانستم در وصف این گل که عطر  آن پاریز را مملو از بوی بهشت میسازد(آخر من به بهشت رفته ام بعد به زمین آمدم ناسلامتی ماهم آدمیم)چیزی به ذهن وزبان بیاورم تصورمن این است که:

گل نسترن چادر نماز سپیدی با گلهای زرد به سر میکند وشاخه های خمیده اش در واقع در حال رکوع هستند وریشه اش که در خاک است وبعضی شاخه هایش به زمین میرسند در واقع سجده گل را میرساند واین شکر گل است نسبت به خداوند واینقدر خالص است که خداوند آنرا میپذیرد وعطر بهشتی آن نیز نشانه رضایت خداوند ورضایت گل است واز دولتی سر گل پاریز هم بهشتی میشود

چادر سفید نماز به سر کشیده ای

به رکوع کدامین رب النوع چنین کمر خمانده ای

به سجود کدامین قدیس پای درخاک نموده ای وپیشانی به زمین میسایی

عطر تو رایحه کدامین بهشت است

مست نماز

بوی بهار اذان تو               چترسفید دانه زرد                چو چادر نماز تو

شاخه خمانده ای به پای           رکوع وعشق وناز تو

پای نشانده ای به گل          سرکشانده ای به خاک              سجود پر ز راز  تو

مست نماز وشکر وحمد                  وصل نگار نیاز تو

عطر تو وسایه تو        نوای هرچه بلبل است            صدا صدای ساز تو

مست شمیم بوی تو            پاریز شود از نماز تو