RSS  

تقدیم به شریک زندگی ام به همسرم

با زخمه عشق

                به تار وجودم کشیدی سرانگشت مهرت را

چنگ دلم با نای تو

                      می آغازد سرود زندگی را

وضرب آهنگ قلب تو

                          بر پرده طبل گوشم مینشیند

       پس بنواز ای مهربان همراه

                         همچو اسرافیل

                               ارکستر بزرگ زندگی را

                                  که زنده میکند طنین ساز تو زندگی را

              بنواز که چه استادانه وهمراه مینوازی

                                           آهنگ همنوای زندگی را

در ترنم بهار به  باور خزان نشسته ایم (منصور ترابی)

و درآستانه پنجمین سالگرد دوری از پدر

نور شهاب شراب بود                       پاك وزلال چو آب بود

هركو  نوشيد جرعه اي                  مست شراب ناب بود

شهاب زشهر خواب رفت                 روشني از شراب رفت    شعله نور چو مهوش بر رد پاي آب رفت

سوسويي از دور آمد     كم رنگ وكم سو آمد              در شهر ظلمت وزور مهتاب منصور آمد

حالا كه نه شهاب است    نه مهوش ومهتاب است

شهر هم شده سياه پوش        گويي كه دنيا خواب است

درگردش چرخ وفلک گویی خدا هم مانده است

                    استغفروا استغفروا استغفار

                                             این نه که از کفر من است

                                                              جمله ز ایمان من است:

در شهر بی جام وشراب

                       ساقی بی ساغر مانده است

آن دور دست پایین شهر

                    کودک بی نام ونشان

                             گویی بی مادر مانده است

درپای جوی آب پاک

                 نهال عاشق جوان

                                        مانند اصغر مانده است

مادر پیر ومهربان

                       در حسرت جوان خود

                                     افسوس که ابتر مانده است

آن پدر نیکو سرشت

                   در زیر بار زندگی

                             آري که تنها مانده است

آن حاجی نزول خوار

                       فاسد بد کار پلید

                                 حتما که بهتر مانده است

آن خواهر نازک بدن

                     تازه رس گل پیراهن

               کنار گرگ بد نهان       

      شبان کجاست؟        

                بسان گوسفند مانده است

زمین به روی شاخ گاو

                     ترسان ولرزان وغریب

                                             چون گوی میدان مانده است

چشم خدا از شدت ظلم وفساد

                                 وزحیرت جور وستم

                                                      وامانده است وامانده است!