دلتنگی
آسمان کج شده است
زمین پاره شده است
ولبانم از خشکی عشق سله بسته است
کجاست کجاست تا بداند:
من زبهر دادن جان ودل وایمان خود میکشم منت زرویت تا که یارا نم کنی
این لب خشکیده را همچون سبویی مانده خالی از شراب با لب شیرین خودیارا کمی مرهم کنی
دوبیت اول را از دختر نازم کیمیا خانم کلاس چهارمی کش رفته ام
|
+| نوشته شده توسط
منوچهر ترابی پاريزي در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388
|
