تبليغاتX
پاريز
زادگاه نخبگان آينده پاريز/سيرجان /كرمان /ايران/جهان/
 حسرت
حسرت

از داغ دلم خون فوران است چه کنم

                                         وزحسرت دیدار

                                                   چشم نگران است چه کنم

من عاشق آن دمم که ساقی گوید

                                           یک جام دگر بگیر

                                                            ولیکن آخر

                                       جان ودل وروح درنوسان است چه کنم

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در جمعه هشتم آبان 1388  |
 عادت
سپیدار

شانه ام سنگین است

سالهاست که شانه ام سنگین است

چون پدر همچون برادر

شانه ای چون شاخه سرو و سپیدار

استوار وصلب وزخمی

نردبانی ست شانه ام

پله هایش همه در راه ترقی

جای پای مردم همراه بی ره

یک به یک آزمند وبی رحم

می نهند بر دوش من پای

میروند بالای بالا

ومن اما.....

شانه ام سنگین است

وبه این سنگینی عادت دارد.

 

 

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در یکشنبه هجدهم مرداد 1388  |
 پاريز انار ندارد
پاريز انار ندارد

ساوه انار دارد

يزد انار دارد

چين هم انار دارد

اما ...

پاريز انار ندارد

پاريز آلوچه قيصي هم ندارد

پاريز ديگر حاج حسيني هم ندارد

پاريز گل دورو هم ندارد

پاريز قنات ندارد

پاريز كل الله ندارد

پاريز كلپكو ندارد

پاريز ماشوله هم ندارد

پاريز ماشين دارد

پاريز سقف شيرواني دارد

پاريز اينتر نت دارد

پاريز فردا ندارد

آه اول                  آه آخر          

 

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در یکشنبه چهارم مرداد 1388  |
 کلاف سردرگم
کلاف سردرگم (خرما بر نخيل)

درتنگ غروب

تنگ به تنگ تنگ می

تنگ ناباوری از سردی دی

تنگ ناباوری از معجزه وگرمی می

زنگ آزادگی از رخوت خویش

زنگ آزردگی از چمبر بیماروپریش

زنگ دلدادگی وزلف نگار

زنگ پژمردگی از ساز هماهنگ بهار

سنگ سرد آذر ودی خورده بر تن درخت

سنگ گرم وداغ مرداد بر سرای جویبار

رنگ رنگ تیره است ودخمه ام تار ونمور

رنگ رنگ سرخ خون است درجنگل زیبای نور

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در شنبه نهم خرداد 1388  |
 پاریز منطقه گردشگری
پاریز منطقه گردشگری

خوب جای شکرش باقی است  که بالاخره یکی از پتانسیلهای پاریز کشف شد وتشکر میکنیم از کسانی که سعی در انجام این کار داشته ودارند .خوب حالا نوبت پیشنهادات جهت شناسایی  قابلیتهای متفاوت زونهای مختلف گردشگری پاریز است

کدام منطقه  خانوادگی باشد ؟ کدام منطقه مخصوص جوانان باشد ؟ کدام منطقه ورزشی ؟

بودجه را کی بدهد ؟دولت بدهد یا مردم سرمایه گذاری نمایند؟ محلی باشند یا غریب؟ اگر محلی باشند چگونه کار کنیم که تعادل وتعامل برقرار باشد ودر واقع به گونه ای سود آن به جیب اکثریت مردم برود؟

حالا پیشنهادات  ویا در واقع رویاهای من برای گردشگری :

پیش درآمد:

ثبت گل نسترن به عنوان گل ملی پاریزواقدام به توسعه کاشت این گل وبرگزاری جشنواره گل نسترن ومراسم عرق گیری

مجسم کنید هفت زون گردشگری با قابلیتهای مختلف در نقاط مختلف پاریز

۱- زون شاه خلیل الله مخصوص قشر جوان دارای قابلیت صخره نوردی پیست موتور سواری پیست اتوموبیل سواری همراه با مسابقات رالی وپیست اسب سواری

۲-زون گلیگه وتافک مخصوص قشر میانسال دارای قابلیت کوهنوردی جمع آوری گیاهان مختلف تله کابین وتماشای منظره دره تافک کمپینگ خانوادگی ودریاچه مصنوعی جهت ماهیگیری

۳- زون دوراغ  مخصوص خانواده ها دارای پیست دوچرخه سواری از باغ سروی تا کهن سبز اسب سواری خانوادگی در حاشیه رودخانه وتپه های اطراف  پیست موتور سواری واتوموبیل سواری نوجوانان وشهر بازی مخصوص کودکان وخانواده ها

۴-زون سه گلو مخصوص خانواده ها وجوانان دارای قابلیت  تیر اندازی وشکار در منطقه محدوده کمپینگ خانوادگی ومسابقات رالی موتور سیکلت در محدوده گویین ودره زار

۵-زون میراث فرهنگی مخصوص افراد مسن با قابلیت بازدید نقاط تاریخی از سعادت آباد واطرافش وپاریز وگستو وباستانشناسی درمحلهای مختلف مانند شاه غریب وثبت خاطره ها در پارکها وباغهای مشخص شده وتحقیقات دانشجویی در این محلها وفراهم آوری مجالس شعر وشعر خوانی وهنر ونقاشی وخوشنویسی ونمایشگاه صنایع دستی وموزه اسناد ووسایل تاریخی

۶-زون مجالس عروسی وشادی با قابلیت برگزاری جشنها ومیهمانیها ومراسم عروسی نمادین واستفاده از باغهای زیبا ورستورانهای سنتی همراه با محلهایی برای اردوهای دانش آموزی وبرگزاری مسابقات علمی وبرگزاری مسابقات آشپزی

۷-زون ورزشی و ورزشهای همگانی  و ورزشهای کلاس بالاشامل پیاده روی دسته جمعی  کوه نوردی دسته جمعی زمینهای گلف وتنیس ومانژ اسب سواری ومحلی برای مسابقات ورزشی ویژه مانند قویترین مردان

یعنی میشه ؟اگر بشه چی میشه ؟ چرا نشه اگر سرمایه وسرمایه گذار باشه مدیریت هم باشه تبلیغات هم باشه چرا نشه؟مگر نیازهای تفریحی عامه مردم غیراز اینه؟

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در جمعه هشتم خرداد 1388  |
 گل نسترن
مدتی است که بوته های گل نسترن کوچه پس کوچه های پاریز ذهنم را مشغول خود نموده است واین حس را

شیشه عرق نسترنی (غراوه) که یادگار مادر بزرگ است وهمیشه در گوشه طاقچه منزلمان خودنمایی میکند بیشتر مینماید

هرچه کلمات وجملات را کنار هم گذاشتم نتوانستم در وصف این گل که عطر  آن پاریز را مملو از بوی بهشت میسازد(آخر من به بهشت رفته ام بعد به زمین آمدم ناسلامتی ماهم آدمیم)چیزی به ذهن وزبان بیاورم تصورمن این است که:

گل نسترن چادر نماز سپیدی با گلهای زرد به سر میکند وشاخه های خمیده اش در واقع در حال رکوع هستند وریشه اش که در خاک است وبعضی شاخه هایش به زمین میرسند در واقع سجده گل را میرساند واین شکر گل است نسبت به خداوند واینقدر خالص است که خداوند آنرا میپذیرد وعطر بهشتی آن نیز نشانه رضایت خداوند ورضایت گل است واز دولتی سر گل پاریز هم بهشتی میشود

چادر سفید نماز به سر کشیده ای

به رکوع کدامین رب النوع چنین کمر خمانده ای

به سجود کدامین قدیس پای درخاک نموده ای وپیشانی به زمین میسایی

عطر تو رایحه کدامین بهشت است

مست نماز

بوی بهار اذان تو               چترسفید دانه زرد                چو چادر نماز تو

شاخه خمانده ای به پای           رکوع وعشق وناز تو

پای نشانده ای به گل          سرکشانده ای به خاک              سجود پر ز راز  تو

مست نماز وشکر وحمد                  وصل نگار نیاز تو

عطر تو وسایه تو        نوای هرچه بلبل است            صدا صدای ساز تو

مست شمیم بوی تو            پاریز شود از نماز تو

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در چهارشنبه ششم خرداد 1388  |
 دره منتظر
دره منتظر

دره سرشارازسکون و درد وحرمان

                           دره خاموش دره بی روح

دره سرشارازسکوت ونقض ایمان

                           ای دریغا غلغله    ای دریغا چهچهی

                                                                      ای دریغا نغمه وآواز مرغان

چشم براه چلچله

                         چشم براه بوی یار

                                                                چشم براه سبزه وگل     

                                                                              چشم براه روزهای گرم بهار

ابرها سخت وبیجان

                                   تیره وتاروسیاه

                                                    همه رنجور همه مغموم وگرفتار زوال

                                           همه در زنجیر وبند

                                                                      همگی در چمبر چاله سیاه آسمان

                      دشت خشک در انتظار فصل رویش           درالتماس بوی باران

دستها همه بی حس              همگی سردوگریزان

                                                     همه حسرت به دل دیدن یاران

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در جمعه یکم خرداد 1388  |
 زخمه عشق
زخمه عشق

تقدیم به شریک زندگی ام به همسرم

با زخمه عشق

                به تار وجودم کشیدی سرانگشت مهرت را

چنگ دلم با نای تو

                      می آغازد سرود زندگی را

وضرب آهنگ قلب تو

                          بر پرده طبل گوشم مینشیند

       پس بنواز ای مهربان همراه

                         همچو اسرافیل

                               ارکستر بزرگ زندگی را

                                  که زنده میکند طنین ساز تو زندگی را

              بنواز که چه استادانه وهمراه مینوازی

                                           آهنگ همنوای زندگی را

 

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388  |
 یادی از پدر
یادی از شهاب ومهوش ومهتاب اين سه روشنگر آسمان

در ترنم بهار به  باور خزان نشسته ایم (منصور ترابی)

و درآستانه پنجمین سالگرد دوری از پدر

نور شهاب شراب بود                       پاك وزلال چو آب بود

هركو  نوشيد جرعه اي                  مست شراب ناب بود

شهاب زشهر خواب رفت                 روشني از شراب رفت    شعله نور چو مهوش بر رد پاي آب رفت

سوسويي از دور آمد     كم رنگ وكم سو آمد              در شهر ظلمت وزور مهتاب منصور آمد

حالا كه نه شهاب است    نه مهوش ومهتاب است

شهر هم شده سياه پوش        گويي كه دنيا خواب است

 

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388  |
 کفر
کفر

درگردش چرخ وفلک گویی خدا هم مانده است

                    استغفروا استغفروا استغفار

                                             این نه که از کفر من است

                                                              جمله ز ایمان من است:

در شهر بی جام وشراب

                       ساقی بی ساغر مانده است

آن دور دست پایین شهر

                    کودک بی نام ونشان

                             گویی بی مادر مانده است

درپای جوی آب پاک

                 نهال عاشق جوان

                                        مانند اصغر مانده است

مادر پیر ومهربان

                       در حسرت جوان خود

                                     افسوس که ابتر مانده است

آن پدر نیکو سرشت

                   در زیر بار زندگی

                             آري که تنها مانده است

آن حاجی نزول خوار

                       فاسد بد کار پلید

                                 حتما که بهتر مانده است

آن خواهر نازک بدن

                     تازه رس گل پیراهن

               کنار گرگ بد نهان       

      شبان کجاست؟        

                بسان گوسفند مانده است

زمین به روی شاخ گاو

                     ترسان ولرزان وغریب

                                             چون گوی میدان مانده است

چشم خدا از شدت ظلم وفساد

                                 وزحیرت جور وستم

                                                      وامانده است وامانده است!

|+| نوشته شده توسط منوچهر ترابی پاريزي در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388  |
 
 
بالا